براي بانوي مهربان غزلهايم000

 

 

ساعتها مي شود

با اين ترانه ي نمناك گريست؛

      مه آلوده ام امروز

پيچيده دستهام

         در آن لطافت مرموز

كه مرا به در مي كشد از پيرهن

ـ ابر آغوشت ـ

و چشمهام

كه در تو ؛

در گريزند

ازتو0

 

ساعتها مي شود

با اين ترانه ي نمناك گريست؛

باراني ام امروز

تن مي سايم بر اين شيشه هاي بخار گرفته ؛

به جادوي آن لذت پنهان

در سر انگشتانت

ـ به نوازش ـ

بر اين قابهاي كهنه ي باران

نام خيس مرا

به تصوير بكش 0

 

     رضا زند                                                                                     

غزل

نفس گرفت و دل از انتظار مي پوسد

گل اميد در اين شوره زار مي پوسد

 

در اين قفس همه از بس زجا نجنبيديم

تمام پيكر ما تا بهار مي پوسد

 

نه خاطري كه در آن شور و شوق پروازي

پرنده مرد و بر اين شاخه ؛ سار مي پوسد

 

چه نقش شوم و غريبي به دار ما بستند

كه تار و پود تن اين تبار مي پوسد

 

در آخر همه ي قصه هاي تكراري

 حديث معجزه ي تكسوار مي پوسد

 

دو باره قصه ي باباي من سفر رفته

ودختري كه براين يادگار مي پوسد

 

به روي سينه ي ديوار خط قرمز خون

دو چشم مانده به در زانتظار مي پوسد0

رضا زند                                                                                

غزل

دلم گرفته از اين شهر بيصدا ؛ بي تو

            سكوت ثانيه ها مي كشد مرا بي تو

 

گرفته رنگ سياهي نگاه پنجره ها

 و شهر گمشده آنسوي نرده ها بي تو

 

و اتفاق غريبي كه زود افتاده

براي بردن دنيا به انتها بي تو

 

به سر رسيده قصه و من باز منتظرم

خداي قصه كجا مي برد مرا بي تو000

رضا زند